Wyjazdy na statek zawsze są trudne. Nie tylko dla nas, żon marynarzy, ale dla nich również. Pisałam kiedyś o tym w osobnym poście tutaj. Prawda jest taka, że nawet jak Marynarz wraca, to mam gdzieś w głowie fakt, że za jakiś czas znów będzie musiał wyjechać. I choć staram się o tym nie myśleć na co dzień, bo można by zwariować, to jednak o jego kolejnym wyjeździe jednak ,,rozmyślam”. Czytaj dalej →

Natknęłam się nie tak dawno, całkiem przypadkiem na to zdjęcie: dwóch facetów, ubranych w statkowe overolle, patrzących w kierunku morza… I na myśl przyszło mi od razu: czy na statku można znaleźć przyjaźń, czy statkowe znajomości są możliwe, a jeśli tak, to jak trwałe? Czytaj dalej →

Martyrologia czekającej żony marynarza na zawsze wpisała się już w kanon marynarskiej rodziny. Lecz w tym wszystkim zapomniano o czekających marynarzach. I wcale nie mam tu na myśli czekających tam na statkach. Myślę bardziej o tych w domach, kiedy nie są akurat ma statku. Żona do pracy a mąż… Czytaj dalej →