Ze mnie to taki typ. Że raczej od sytuacji konfliktowych stronię. A mocna w przysłowiowej gębie jestem w domu. Gdzieś tym emocjom ujść daję. I w domu to zawsze taka wyszczekana jestem. I się odgrażam. Że temu to dopiero nagadam. A faktycznie, jak co do czego przyjdzie, to raczej po kościach się rozchodzi. Taki ze mnie dziwny ludz. A furiatka straszna. Choleryczka. Choć już się trochę podszkoliłam. I wiem, że warto na wstrzymanie dać. Przespać się z czymś i ochłonąć. Czytaj dalej →

Życie dotychczas nauczyło mnie, że żonie nie należy odmawiać. Oczywiście, jeżeli ktoś preferuje spanie na kanapie, jajecznicę na śniadanie, obiad i kolację, oraz całkowity brak szeroko rozumianej „rekreacji”, to z całą pewnością mogę stwierdzić, że istnieje na to prosty sposób- wystarczy powiedzieć „nie”. Jako, że nie uśmiecha mi się powrót do kulinarnego epizodu czasów studenckich gdy zawartość lodówki do złudzenia przypominała nadejście Świąt Wielkanocnych (i to nie przez czekoladowe zajączki), a Master Chefem był ten, który znał tajniki przygotowywania czegokolwiek poza jajecznicą, postanowiłem kontynuować męski punkt widzenia. Czytaj dalej →

Wieczory mam takie spokojne. Bo Janek wcześnie zasypia. Sprzątam porozrzucane wokoło zabawki. Składam pranie. Nawet mam czas, żeby maseczkę na włosy nałożyć. I powylegiwać się w wannie. Spokojne te wieczory. Choć tak żałuję, że bez M. Czytałam ostatnio maile. Te od niego ze statku. Sprzed dwóch lat. I odkryłam coś niesamowitego… Czytaj dalej →